ای سایه سحرخیزان دلواپس خورشیدند زندان شب یلدا بگشایم و بگریزم

صد دشت شقايق چشم در خون دلم دارد تا خود به كجا آخر با خاك در آميزم

دیدی آن یار که بستیم صد امید در او چون به خون دل ما دست گشود ای ساقی

بگذاشتیم غم تو نگذاشت مرا ...

بار فراق دوستان بس که نشست بر دلم میروم و نمیرود ناقه به زیر محملم بار بیفکند شتر چون برسد به منزلی بار دلست همچنان ور به هزار منزلم

دلم دردی که دارد با که گوید گنه خود کرد تاوان از که جوید دریغا نیست همدردی موافق که بر بخت بدم خوش خوش بموید

اندر دل بیوفا غم و ماتم باد

ز غمت به سینه کم آتشی که نزد زبانه کما تشا ...

هر کسی را غم خویشست و دل سعدی را همه وقتی غم آن تا چه کند با غم دوست

سـعدی به لب دریا دردانه کــجا یابی در کام نهنگان رو گـــر می طلبی کامی

انی رایت دهرا من هجرک القیامه ...

چنان نماند ، چنین نیز هم نخواهد ماند

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود

اگر دریا اگر ابر بهاران حریف دیده گریان مو نه بابا طاهر

آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند ؟

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم

نه تو را بگفتم ای دل که سر وفا ندارد به طمع ز دست رفتی و به پای درفکندت

ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی دودم به سر برآمد زین آتش نهانی شیراز در نبستهست از کاروان ولیکن ما را نمیگشایند از قید مهربانی

خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

تا درخت دوستی کی بر دهد حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم