میبرزند ز مشرق شمع فلک زبانه ای ساقی صبوحی درده می شبانه عقلم بدزد لختی چند اختیار دانش هوشم ببر زمانی تا کی غم زمانه

همه ابرا ی سیاه صید کمندت پناه آهوا سایه ی بلندت شب و ابر سیاه و کوه سنگی ستاره باره از سم سمندت

شانه بر زلف پریشان زده ای به به به دست بر منظرۀ جان زده ای به به به آفتاب از چه طرف سر زده امروز که سر به من بی سر و سامان زده ای به به به صبح از دست تو پیراهن طاقت زده چاک تا سر از چاک گریبان زده ای به به به من خراباتیم از چشم تو پیداست که دی باده در خلوت رندان زده ای به به به

دور از وطنم چون ابر، از غُصّه همی گریم در نوحه گری دارم امداد از اَعدایم بیژن الهی

ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست ؟

خاطر سعدی به عشق میل نکردی ولی می چو فرو شد به کام ، عقل به ناکام رفت

دلی دیرم که بهبودش نمی بو نصيحت می کرم سودش نمی بو به بادش می دهم نش ميبره باد بر آتش می نهم دودش نمی بو   بابا طاهر

من چه گویم که تو را نازکی طبع لطیف تا به حدیست که آهسته دعا نتوان کرد

ای آفتاب خوبان میجوشد اندرونم یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت

از دولت محزونان و ز همت مجنونان آن سلسله جنبان شد تا باد چنین بادا

شهر خاموش من آن روح بهارانت کو ؟

این چه رازی است که هر بار بهار با عزای دل ما می آید ؟

چه خوش بی مهربانی هر دو سر بی ... + سی ام فروردین ۱۳۹۶ "; if (!linksOnDifferentLines) {sameLineOrDifferentStr1="";sameLineOrDifferentStr2="";} var ru1=""; var ru2=""; var linkText=""; var linkTip=""; var linkTarget=""; var noDivOpen=new RegExp("","g"); for (var i = 0; i "+ru1+linkText+ru2+linkSepara...

تا مُلک و مَلک گویند تنهات مبارک باد ...

از محبت دُردها صافی شود از محبت دَردها شافی شود

مرد با نامحرمان چون بندی است ...

مدد از خاطر رندان طلب ای دل ور نه کار صعب است مبادا که خطایی بکنیم

غم دنیای دنی چند خوری باده بخور حیف باشد دل دانا که مشوش باشد

دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمیارزد...

هر کو نکاشت مهر و ز خوبی گلی نچید در رهگذار باد نگهبان لاله بود