کافه بخارا

دور از وطنمچون ابر، از غُصّه همی گریم در نوحه گری دارم امداد از اَعدایم بیژن الهی...

دیدی آن یار که بستیم صد امید در او چون به خون دل ما دست گشود ای ساقی...

بگذاشتیم غم تو نگذاشت مرا ......

دلم دردی که دارد با که گوید گنه خود کرد تاوان از که جوید دریغا نیست همدردی موافق که بر بخت بدم خوش خوش بموید ...

اندر دل بیوفا غم و ماتم باد ...

اگر دریا اگر ابر بهاران حریف دیده گریان مو نه بابا طاهر...

آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند ؟ ...

نه تو را بگفتم ای دل که سر وفا ندارد به طمع ز دست رفتی و به پای درفکندت ...

ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی دودم به سر برآمد زین آتش نهانی شیراز در نبستهست از کاروان ولیکن ما را نمیگشایند از قید مهربانی ...