کافه بخارا

دیدی آن یار که بستیم صد امید در او چون به خون دل ما دست گشود ای ساقی...

بگذاشتیم غم تو نگذاشت مرا ......

دلم دردی که دارد با که گوید گنه خود کرد تاوان از که جوید دریغا نیست همدردی موافق که بر بخت بدم خوش خوش بموید ...

اگر دریا اگر ابر بهاران حریف دیده گریان مو نه بابا طاهر...

آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند ؟ ...

نه تو را بگفتم ای دل که سر وفا ندارد به طمع ز دست رفتی و به پای درفکندت ...